Obras maestras del Museo de Capodimonte de Napoles

Odnalazłam ostatnio papiery z pierwszej podróży do Hiszpanii, w tym folder z wystawy, którą widziałam wtedy w Sewilli. Wystawę promował jeden z obrazów El Greca i co mogę napisać - nie dziwię się, że to właśnie ten obraz był na wszystkich plakatach.

El Greco, A Boy Blowing on an Ember to Light a Candle (Soplón), 

Museo Nazionale di Capodimonte, Naples

Co łączy Jana Popławskiego i Leona Pinińskiego?

Okazuje się, że obaj ofiarowali dzieła ze swoich kolekcji muzeum na Wawelu. Jan Popławski obraz Fransa Franckena:

Frans Francken (1581-1642), Occasio - alegoria sprzyjającego losu

Natomiast kolekcja Leona Pinińskiego obok kolekcji Karoliny Lanckorońskiej i Jerzego Mycielskiego stanowi największy zespół malarstwa w zbiorach wawelskich. Jeden z ciekawszych obrazów należących do Pinińskiego to Portret mężczyzny Christophera Ambergera.  

hiszpańscy artyści w kolekcji Popławskiego

Antonio de Pereda y Salgado

Św. Hieronim

olej, płótno; 164x109 cm

Muzeum Narodowe w Poznaniu

Antonio de Pereda (1611-1678) był synem malarza z Valladolid, artystyczne wykształcenie uzupełniał w stolicy u Pedra de las Cuevas. Działał w Kastylii i Madrycie, głównie na zlecenie kościołów. Poza obrazami religijnymi tworzył martwe natury typu "vanitas'. Na styl Peredy miało wpływ malarstwo flamandzkie, twórczość Caravaggia i jego naśladowców.

kolekcja Jana Popławskiego c.d.

Na początku 2000 roku wnuczka Jana Popławskiego, Elena Orłowa-Głąbska wystąpiła o zwrot kolekcji, znajdującej się w MNW. Można o tym przeczytać tutaj. 

Jan Popławski zmarł w 1935 roku, kilka miesięcy po sprzedaniu warszawskiemu muzeum 95 obrazów ze swojej kolekcji. Wypłata należności przeszła na jego żonę Olgę, a gdy ta zmarła w 1937 roku na jedynego syna Popławskich - Jana. Jan, urodzony w 1900 roku w Petersburgu zmarł tragicznie w czasach okupacji w wieku 41 lat. Spadek, w tym resztę kolekcji odziedziczyła jego żona - Janina. 

kolekcja Jana Popławskiego

Ze zbiorem malarstwa hiszpańskiego zgromadzonym w Ermitażu związany jest jeden z polskich kolekcjonerów, Jan Popławski. 

Popławski urodził się w 1860 roku w Czycie na Syberii, gdzie osiedlił się jego ojciec. Ukończył gimnazjum w Irkucku, studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Warszawie i Medyko-Chirurgicznej Akademii w Petersburgu. W stolicy Rosji zasłynął jako doskonały specjalista, co pozwoliło otworzyć mu prywatną praktykę i umożliwiło zakupy dzieł sztuki. Działalność kolekcjonerską rozpoczął w 1885 roku, najpierw amatorsko i na niewielką skalę. Podczas częstych podróży za granicę zwiedzał muzea i galerie, co wywarło wpływ na poziom kolekcji.

Malarstwo hiszpańskie w Ermitażu #2

Zainteresowanie malarstwem hiszpańskim w pierwszej połowie XIX wieku i pojawienie się na rynku znacznej liczby hiszpańskich obrazów pozwoliło powiększyć dział sztuki hiszpańskiej w Ermitażu w dość krótkim czasie. W 1814-15 zakupiono amsterdamską kolekcję bankiera Coesvelta, której główną atrakcją była szesnasto- i siedemnastowieczna szkoła hiszpańska, do tej pory reprezentowana przez kilka dzieł Murilla. W kolekcji Coesvelta byli najwięksi hiszpańscy mistrzowie - Francisco Zurbarán, Francisco Ribalta, Juan Pantoja de la Cruz, Antonio Pereda i Diego Velázquez.

Diego Velázquez, 1638; z kolekcji W. Coesvelta

Włosko-hiszpańskie znajomości

Dziś trochę Włoch, ale ze szczyptą Hiszpanii.

Informacje o Partii szachów Sofonisby Anguissoli, która dziś znajduje się w Muzeum Narodowym w Poznaniu można znaleźć m.in. w Rediscoveries in Art Haskella. Obraz pochodzi z kolekcji Luciena Bonaparte. Atanazy Raczyński kupił go w 1823 roku w Paryżu za 3.000 franków. Przed 1734 Partia szachów znajdowała się w Palazzo del Giardino w Parmie, potem w Muzeo Nazionale w Neapolu, skąd zabrał ją Bonaparte.

Anguissola (ok. 1532-1625) pochodziła z Cremony, a uczyła się u Campiego. Od 1559 roku była nadworną malarką Filipa II Hiszpańskiego. Do Włoch wróciła w 1580 roku.

Partia szachów przedstawia trzy siostry artystki - Lucię, Minerwę i Europę, grające w szachy oraz piastunkę, która nie pasuje do całej sceny - ta część obrazu została prawdopodobnie przemalowana.

Sofonisba Anguissola, 1555(?)

Sofonisba malowała później inne portrety swych pięciu sióstr, brata i ojca, w wizerunkach pojedynczych i grupowych oraz serię autoportretów od wczesnej młodości aż po wiek dojrzały.

Inne portrety rodzinne malarki można znaleźć tutaj.

Informacje o Anguissoli pochodzą z katalogu wystawy w MN w Poznaniu 'Galeria Atanazego Raczyńskiego', Poznań 1981.